Free Web Site - Free Web Space and Site Hosting - Web Hosting - Internet Store and Ecommerce Solution Provider - High Speed Internet
Search the Web

سوره فرقان

به نام خداوند بخشاينده و بخشايشگر

  1. زوال ناپذير و پر بركت است كسى كه قرآن را بر بنده‏اش نازل كرد تا بيم‏دهنده جهانيان باشد.
  2. خداوندى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست‏، و فرزندى براى خود انتخاب نكرد، و همتايى در حكومت و مالكيّت ندارد، و همه چيز را آفريد، و به دقّت اندازه‏گيرى نمود!
  3. آنان غير از خداوند معبودانى براى خود برگزيدند؛ معبودانى كه چيزى را نمى‏آفرينند، بلكه خودشان مخلوقند، و مالك زيان و سود خويش نيستند، و نه مالك مرگ و حيات و رستاخيز خويشند.
  4. و كافران گفتند: «اين فقط دروغى است كه او ساخته‏، و گروهى ديگر او را بر اين كار يارى داده‏اند.» آنها (با اين سخن‏،) ظلم و دروغ بزرگى را مرتكب شدند.
  5. و گفتند: «اين همان افسانه‏هاى پيشينيان است كه وى آن را رونويس كرده‏، و هر صبح و شام بر او املا مى‏شود.»
  6. بگو: «كسى آن را نازل كرده كه اسرار آسمانها و زمين را مى‏داند؛ او (هميشه‏) آمرزنده و مهربان بوده است‏!»
  7. و گفتند: «چرا اين پيامبر غذا مى‏خورد و در بازارها راه مى‏رود؟! (نه سنّت فرشتگان را دارد و نه روش شاهان را!) چرا فرشته‏اى بر او نازل نشده كه همراه وى مردم را انذار كند (و گواه صدق دعوى او باشد)؟!
  8. يا گنجى (از آسمان‏) براى او فرستاده شود، يا باغى داشته باشد كه از (ميوه‏) آن بخورد (و امرار معاش كند)؟!» و ستمگران گفتند: «شما تنها از مردى مجنون پيروى مى‏كنيد!»
  9. ببين چگونه براى تو مثلها زدند و گمراه شدند، آن گونه كه قدرت پيدا كردن راه را ندارند!
  10. زوال ناپذير و بزرگ است خدايى كه اگر بخواهد براى تو بهتر از اين قرار مى‏دهد: باغهايى كه نهرها از زير درختانش جارى است‏، و (اگر بخواهد) براى تو كاخهايى مجلّل قرارمى‏دهد.
  11. (اينها همه بهانه است‏) بلكه آنان قيامت را تكذيب كرده‏اند؛ و ما براى كسى كه قيامت را تكذيب كند، آتشى شعله‏ور و سوزان فراهم كرده‏ايم‏!
  12. هنگامى كه اين آتش آنان را از مكانى دور ببيند، صداى وحشتناك و خشم آلودش را كه با نفس‏زدن شديد همراه است مى‏شنوند.
  13. و هنگامى كه در جاى تنگ و محدودى از آن افكنده شوند در حالى كه در غل و زنجيرند، فرياد واويلاى آنان بلند مى‏شود!
  14. (به آنان گفته مى‏شود:) امروز يك بار واويلا نگوييد، بلكه بسيار واويلا بگوييد!
  15. (اى پيامبر!) بگو: «آيا اين بهتر است يا بهشت جاويدانى كه به پرهيزگاران وعده داده شده‏؟! بهشتى كه پاداش اعمال آنها، و قرارگاهشان است‏.»
  16. هر چه بخواهند در آنجا برايشان فراهم است‏؛ جاودانه در آن خواهند ماند؛ اين وعده‏اى است مسلّم كه پروردگارت بر عهده گرفته است‏!
  17. (به خاطر بياور) روزى را كه همه آنان و معبودهايى را كه غير از خدا مى‏پرستند جمع مى‏كند، آنگاه به آنها مى‏گويد: «آيا شما اين بندگان مرا گمراه كرديد يا خود آنان راه را گم كردند؟!»
  18. (در پاسخ‏) مى‏گويند: «منزّهى تو! براى ما شايسته نبود كه غير از تو اوليايى برگزينيم‏، ولى آنان و پدرانشان را از نعمتها برخوردار نمودى تا اينكه (به جاى شكر نعمت‏) ياد تو را فراموش كردند و تباه و هلاك شدند.»
  19. (خداوند به آنان مى‏گويد: ببينيد) اين معبودان‏، شما را در آنچه مى‏گوييد تكذيب كردند! اكنون نمى‏توانيد عذاب الهى را برطرف بسازيد، يا از كسى يارى بطلبيد! و هر كس از شما ستم كند، عذاب شديدى به او مى‏چشانيم‏!
  20. ما هيچ يك از رسولان را پيش از تو نفرستاديم مگر اينكه غذا مى‏خوردند و در بازارها راه مى‏رفتند؛ و بعضى از شما را وسيله امتحان بعضى ديگر قرارداديم‏، آيا صبر و شكيبايى مى‏كنيد (و از عهده امتحان برمى‏آييد)؟! و پروردگار تو همواره بصير و بينا بوده است‏.
  21. و كسانى كه اميدى به ديدار ما ندارند (و رستاخيز را انكار مى‏كنند) گفتند: «چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند و يا پروردگارمان را با چشم خود نمى‏بينيم‏؟!» آنها درباره خود تكبّر ورزيدند و طغيان بزرگى كردند!
  22. (آنها به آرزوى خود مى‏رسند،) امّا روزى كه فرشتگان را مى‏بينند، روز بشارت براى مجرمان نخواهد بود (بلكه روز مجازات و كيفر آنان است‏)! و مى‏گويند: «ما را امان دهيد، ما را معاف داريد!» (امّا سودى ندارد!)
  23. و ما به سراغ اعمالى كه انجام داده‏اند مى‏رويم‏، و همه را همچون ذرّات غبار پراكنده در هوا قرار مى‏دهيم‏!
  24. بهشتيان در آن روز قرارگاهشان از همه بهتر، و استراحتگاهشان نيكوتر است‏!
  25. و (بخاطر آور) روزى را كه آسمان با ابرها شكافته مى‏شود، و فرشتگان نازل مى‏گردند.
  26. حكومت در آن روز از آن خداوند رحمان است‏؛ و آن روز، روز سختى براى كافران خواهد بود!
  27. و (به خاطر آور) روزى را كه ستمكار دست خود را (از شدّت حسرت‏) به دندان مى‏گزد و مى‏گويد: «اى كاش با رسول (خدا) راهى برگزيده بودم‏!
  28. اى واى بر من‏، كاش فلان (شخص گمراه‏) را دوست خود انتخاب نكرده بودم‏!
  29. او مرا از يادآورى (حق‏) گمراه ساخت بعد از آنكه (ياد حق‏) به سراغ من آمده بود!» و شيطان هميشه خواركنند× انسان بوده است‏!
  30. و پيامبر عرضه داشت‏: «پروردگارا! قوم من قرآن را رها كردند».
  31. (آرى‏،) اين گونه براى هر پيامبرى دشمنى از مجرمان قرار داديم‏؛ امّا (براى تو) همين بس كه پروردگارت هادى و ياور (تو) باشد!
  32. و كافران گفتند: «چرا قرآن يكجا بر او نازل نمى‏شود؟!» اين بخاطر آن است كه قلب تو را بوسيله آن محكم داريم‏، و (از اين رو) آن را به تدريج بر تو خوانديم‏.
  33. آنان هيچ مثلى براى تو نمى‏آورند مگر اينكه ما حق را براى تو مى‏آوريم‏، و تفسيرى بهتر (و پاسخى دندان شكن كه در برابر آن ناتوان شوند)!
  34. (تو گمراه نيستى‏،) آنان كه بر صورتهايشان بسوى جهنم محشور مى‏شوند، بدترين محل را دارند و گمراه‏ترين افرادند!
  35. و ما به موسى كتاب (آسمانى‏) داديم‏؛ و برادرش هارون را ياور او قرار داديم‏؛
  36. و گفتيم‏: «به سوى اين قوم كه آيات ما را تكذيب كردند برويد!» (امّا آن مردم به مخالفت برخاستند) و ما به شدّت آنان را درهم كوبيديم‏!
  37. و قوم نوح را هنگامى كه رسولان (ما) را تكذيب كردند غرق نموديم‏، و آنان را درس عبرتى براى مردم قرار داديم‏؛ و براى ستمگران عذاب دردناكى فراهم ساخته‏ايم‏!
  38. (همچنين‏) قوم عاد و ثمود و اصحاب الرّس [= گروهى كه درختان صنوبر را مى‏پرستيدند] و اقوام بسيار ديگرى را كه در اين ميان بودند، هلاك كرديم‏!
  39. و براى هر يك از آنها مثلها زديم‏؛ و (چون سودى نداد،) همگى را نابود كرديم‏!
  40. آنها [= مشركان مكّه‏] از كنار شهرى كه باران شرّ [= بارانى از سنگهاى آسمانى‏] بر آن باريده بود [= ديار قوم لوط] گذشتند؛ آيا آن را نمى‏ديدند؟! (آرى‏، مى‏ديدند) ولى به رستاخيز ايمان نداشتند!
  41. و هنگامى كه تو را مى‏بينند، تنها به باد استهزايت مى‏گيرند (و مى‏گويند:) آيا اين همان كسى است كه خدا او را بعنوان پيامبر برانگيخته است‏؟!
  42. اگر ما بر پرستش خدايانمان استقامت نمى‏كرديم‏، بيم آن مى‏رفت كه ما را گمراه سازد! امّا هنگامى كه عذاب الهى را ببينند، بزودى مى‏فهمند چه كسى گمراهتر بوده است‏!
  43. آيا ديدى كسى را كه هواى نفسش را معبود خود برگزيده است‏؟! آيا تو مى‏توانى او را هدايت كنى (يا به دفاع از او برخيزى‏)؟!
  44. آيا گمان مى‏برى بيشتر آنان مى‏شنوند يا مى‏فهمند؟! آنان فقط همچون چهارپايانند، بلكه گمراهترند!
  45. آيا نديدى چگونه پروردگارت سايه را گسترده ساخت‏؟! و اگر مى‏خواست آن را ساكن قرار مى‏داد؛ سپس خورشيد را بر وجود آن دليل قرار داديم‏!
  46. سپس آن را آهسته جمع مى‏كنيم (و نظام سايه و آفتاب را حاكم مى‏سازيم‏)!
  47. او كسى است كه شب را براى شما لباس قرار داد، و خواب را مايه استراحت‏، و روز را وسيله حركت و حيات‏!
  48. او كسى است كه بادها را بشارتگرانى پيش از رحمتش فرستاد، و از آسمان آبى پاك‏كننده نازل كرديم‏...
  49. تا بوسيله آن‏، سرزمين مرده‏اى را زنده كنيم‏؛ و آن را به مخلوقاتى كه آفريده‏ايم -چهارپايان و انسانهاى بسيار- مى‏نوشانيم‏.
  50. ما اين آيات را بصورتهاى گوناگون براى آنان بيان كرديم تا متذكّر شوند، ولى بيشتر مردم از هر كارى جز انكار و كفر ابا دارند.
  51. و اگر مى‏خواستيم‏، در هر شهر و ديارى بيم‏دهنده‏اى برمى‏انگيختيم (ولى اين كار لزومى نداشت‏).
  52. بنابر اين از كافران اطاعت مكن‏، و بوسيله آن [= قرآن‏] با آنان جهاد بزرگى بنما!
  53. او كسى است كه دو دريا را در كنار هم قرار داد؛ يكى گوارا و شيرين‏، و ديگر شور و تلخ‏؛ و در ميان آنها برزخى قرار داد تا با هم مخلوط نشوند (گويى هر يك به ديگرى مى‏گويد:) دور باش و نزديك نيا!
  54. او كسى است كه از آب‏، انسانى را آفريد؛ سپس او را نسب و سبب قرار داد (و نسل او را از اين دو طريق گسترش داد)؛ و پروردگار تو همواره توانا بوده است‏.
  55. آنان جز خدا چيزهايى را مى‏پرستند كه نه به آنان سودى مى‏رساند و نه زيانى‏؛ و كافران هميشه در برابر پروردگارشان (در طريق كفر) پشتيبان يكديگرند.
  56. (اى پيامبر!) ما تو را جز بعنوان بشارت دهنده و انذار كننده نفرستاديم‏!
  57. بگو: «من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشى از شما نمى‏طلبم‏؛ مگر كسى كه بخواهد راهى بسوى پروردگارش برگزيند (اين پاداش من است‏.)»
  58. و توكّل كن بر آن زنده‏اى كه هرگز نمى‏ميرد؛ و تسبيح و حمد او را بجا آور؛ و همين بس كه او از گناهان بندگانش آگاه است‏!
  59. همان (خدايى‏) كه آسمانها و زمين و آنچه را ميان اين دو وجود دارد، در شش روز [= شش دوران‏] آفريد؛ سپس بر عرش (قدرت‏) قرار گرفت (و به تدبير جهان پرداخت‏، او خداوند) رحمان است‏؛ از او بخواه كه از همه چيز آگاه است‏!
  60. و هنگامى كه به آنان گفته شود: «براى خداوند رحمان سجده كنيد!» مى‏گويند:«رحمان چيست‏؟! (ما اصلاً رحمان را نمى‏شناسيم‏!) آيا براى چيزى سجده كنيم كه تو به ما دستور مى‏دهى‏؟!» (اين سخن را مى‏گويند) و بر نفرتشان افزوده مى‏شود!
  61. جاودان و پربركت است آن (خدايى‏) كه در آسمان منزلگاه‏هائى براى ستارگان قرار داد؛ و در ميان آن‏، چراغ روشن و ماه تابانى آفريد!
  62. و او همان كسى است كه شب و روز را جانشين يكديگر قرار داد براى كسى كه بخواهد متذكّر شود يا شكرگزارى كند (و آنچه را در روز كوتاهى كرده در شب انجام دهد و به عكس‏).
  63. بندگان (خاص خداوند) رحمان‏، كسانى هستند كه با آرامش و بى‏تكبّر بر زمين راه مى‏روند؛ و هنگامى كه جاهلان آنها را مخاطب سازند (و سخنان نابخردانه گويند)، به آنها سلام مى‏گويند (و با بى‏اعتنايى و بزرگوارى مى‏گذرند)؛
  64. كسانى كه شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قيام مى‏كنند؛
  65. و كسانى كه مى‏گويند: «پروردگارا! عذاب جهنم را از ما برطرف گردان‏، كه عذابش سخت و پر دوام است‏!
  66. مسلّماً آن (جهنم‏)، بد جايگاه و بد محلّ اقامتى است‏!»
  67. و كسانى كه هرگاه انفاق كنند، نه اسراف مى‏نمايند و نه سخت‏گيرى‏؛ بلكه در ميان اين دو، حدّ اعتدالى دارند.
  68. و كسانى كه معبود ديگرى را با خداوند نمى‏خوانند؛ و انسانى را كه خداوند خونش را حرام شمرده‏، جز بحق نمى‏كشند؛ و زنا نمى‏كنند؛ و هر كس چنين كند، مجازات سختى خواهد ديد!
  69. عذاب او در قيامت مضاعف مى‏گردد، و هميشه با خوارى در آن خواهد ماند!
  70. مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، كه خداوند گناهان آنان را به حسنات مبدّل مى‏كند؛ و خداوند همواره آمرزنده و مهربان بوده است‏!
  71. و كسى كه توبه كند و عمل صالح انجام دهد، بسوى خدا بازگشت مى‏كند (و پاداش خود را از او مى‏گيرد.)
  72. و كسانى كه شهادت به باطل نمى‏دهند (و در مجالس باطل شركت نمى‏كنند)؛ و هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از آن مى‏گذرند.
  73. و كسانى كه هرگاه آيات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، كر و كور روى آن نمى افتند.
  74. و كسانى كه مى‏گويند: «پروردگارا! از همسران و فرزندانمان مايه روشنى چشم ما قرارده‏، و ما را براى پرهيزگاران پيشوا گردان‏!»
  75. (آرى‏،) آنها هستند كه درجات عالى بهشت در برابر شكيباييشان به آنان پاداش داده مى‏شود؛ و در آن‏، با تحيّت و سلام روبه‏رو مى‏شوند.
  76. در حالى كه جاودانه در آن خواهند ماند؛ چه قرارگاه و محلّ اقامت خوبى‏!
  77. بگو: «پروردگارم براى شما ارجى قائل نيست اگر دعاى شما نباشد؛ شما (آيات خدا و پيامبران را) تكذيب كرديد، و (اين عمل‏) دامان شما را خواهد گرفت و از شما جدا نخواهد شد!»